Κεντρικό Γραφείο

Ιστορία της Κάσου

ΟΜΗΡΟΣ. Πολύ πίσω στο χρόνο η Κάσο πρωτοκατοικήθηκε από Φοίνικες, οι οποίοι την ονόμασαν ‘Το νησί του Αφρού’. Αργότερα, κατοικήθηκαν από Δωριείς πριν τον Τρωικό πόλεμο (1193-1185π.Χ.), ο οποίος καταγράφηκε από τον Όμηρο στην Ιλιάδα. Μάλιστα, αναφέρει ότι η Κάσος συμμετείχε στην εκστρατεία κατά της Τροίας. Η Κάσος έχει κρατήσει το όνομά της από την εποχή του Ομήρου, ενώ πριν είχε ονομαστεί διαδοχικά Αμφη, Αστράβη και Αχνη. Κατά τους Περσικούς Πολέμους (490-479πΧ), όλα τα νησιά της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Κάσου, κυριαρχήθηκαν από την Πολιτεία της Αθήνας (όπως καταγράφηκε το 437πΧ) και υποχρεούνταν να συνεισφέρει 1000 δραχμές ετησίως. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Δημοσθένη, το Στρατηγό κατά τον Πόλεμο της Ρόδου, η ενότητα των νησιών διασπάστηκε, κι έτσι αυτά υποτάχθηκαν στο Μακεδονικό ζυγό. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Κάσος τήρησε ουδέτερη στάση. Την εποχή των πολέμων με το Βασιλιά Μιθριδάτη τον 5ο (87-64πΧ), όλα τα νησιά αντιστάθηκαν σθεναρά στην κυριαρχία των Βαρβάρων στον Εύξεινο Πόντο.

Ρωμαϊκή αυτοκρατορία: Ο Ρωμαϊκός Εμφύλιος που ακολούθησε μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα το 53πΧ βρήκε τα νησιά σε παρακμή, έχοντας διατηρήσει όμως την αυτονομία τους, μέχρι τη βασιλεία του Αυτοκράτορα Βεσπασιανού (δεν είμαι σίγουρη ότι λέγεται έτσι) (69-79πΧ). Από το σημείο αυτό, η Ρόδος και τα υπόλοιπα νησιά κυριαρχήθηκαν από τους Ρωμαίους και, τελικά, κατά τη βασιλεία του Διοκλετιανού (284-305πΧ) αποτέλεσαν μέρος της 18ης Επαρχίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ η Κάσος συνδεόταν με την Κρήτη. Αργότερα, το 730, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ονομάστηκαν Δωδεκάνησα, λόγω του αριθμού τους.

Μεσαίωνας: Κατά την περίοδο 825-961, Ισπανόφωνοι Άραβες κατέλαβαν την Κρήτη, από όπου έκαναν τις επιθέσεις τους στα νησιά. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς έβαλε με επιτυχία τέλος στις επιθέσεις αυτές, απαλλάσσοντας το Αιγαίο από μια μάστιγα, η οποία όμως σύντομα αντικαταστάθηκε από τους Βενετούς, και τους Φράγκους. Όλο αυτό το διάστημα, τα νησιά, συμπεριλαμβανομένης της Κάσου, μαστίζονταν από πειρατές: Μελιταίους, Τούρκους, Τυνήσιους, Αλγερινούς, Τριπολίτες, Δουλτσιναίους, Κρήτες, Μανιάτες και Κεφαλλονίτες. Το 1207 το νησί κατελήφθη από Βενετούς από την Κρήτη .Το 1306 η Κάσος και η Κάρπαθος κυριαρχήθηκαν από έναν Βενετό ονομαζόμενο Αντρέα Κορνάρο. Λόγω των συνεχών πειρατικών επιθέσεων, το 1418 ερημώθηκε και επανακατοικήθηκε, μαζί με την Αστυπάλαια, από Αλβανούς.

Τουρκική κατοχή: Το 1537 η Κάσος και η Κάρπαθος κατελήφθησαν από τους Τούρκους. Κατά τη διάρκεια της Τουρκικής κατοχής, όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου απολάμβαναν προνόμια που τους είχαν δοθεί από τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν, σύμφωνα με τα οποία όλοι οι Τούρκοι στρατηγοί, ναύαρχοι και ανώτεροι υπάλληλοι απαγορευόταν να κακομεταχειρίζονται τους νησιώτες και να αναμιγνύονται στις δουλειές τους. Γι’ αυτό το λόγο, πλήρωναν έναν ειδικό φόρο δύο φορές το χρόνο. Τους επιτρεπόταν να διατηρούν αυτοδιοίκηση με εκλεγμένους από την κοινότητα γηραιούς. Ο μοναδικός παρών Τούρκος επίσημος ήταν ο ονομαζόμενος Σούμπασης, ο οποίος απέφευγε κάθε ανάμιξη στα τοπικά ζητήματα. Σύμφωνα με περιγραφές Ελλήνων και ξένων ταξιδιωτών, η Κάσος ήταν ερημωμένη από το 1579 μέχρι το 1599. Κατοικήθηκε ξανά πριν το 1622, αποκόπηκε από την Αρχιεπισκοπή της Καρπάθου και εδραιώθηκε ως Πατριαρχική Επαρχία. Το 1670 ο πληθυσμός της έφτανε τους 5.000 κατοίκους.

Ρωσική κατοχή: Κατά την Επανάσταση του Ορλοφ (1768-1774), το νησί κατελήφθη από Ρώσους, οι οποίοι συχνά εμπλέκονταν σε διαφωνίες με τους Έλληνες. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κιουτζούκ Καϊναρτζή (10-12 Ιουλίου 1774), οι Ρώσοι εγκατέλειψαν τα νησιά, τα οποία βρέθηκαν για άλλη μια φορά υπό Τουρκική κατοχή. Ο Γάλλος φιλόσοφος Claude Savary που επισκεύθηκε την Κάσο το 1778 δίνει μια ζωηρή περιγραφή της άφιξής του στο ιστορικό λιμανάκι, γνωστό ως Μπούκα. Αναφέρεται ακόμα στη θρυλική φιλοξενία, τις παραδόσεις, τις φορεσιές, τα έθιμα, τη γενναιότητα και την αξιέπαινη ικανότητα επιβίωσης. Οι Κασιώτες, μαζί με τους υπόλοιπους νησιώτες της Δωδεκανήσου, παρά την Τουρκική κατοχή, κατάφεραν να ζουν φυσιολογικά: ήταν αυτοδιοικούμενοι, είχαν σχολεία και διατηρούσαν το θρησκευτικό και εθνικό τους φρόνιμα.

1824: Το 1821 ο Δημήτρης Θεμέλη της Πάτμου εκλέχθηκε από τη Φιλική Εταιρία – την οργάνωση της Ελληνικής εξέγερσης – ως Γενικός Επίτροπος, και εστάλη στα νησιά μαζί με τον Εξάγγελο Ματζαράκη της Κεφαλλονιάς. Το Μάιο του 1822, επισκεύθηκε την Κάσο, πρωτοπόρο στην Ελληνική εξέγερση: τα ιστορικά αρχεία που εξυμνούν τη συνδρομή της Κάσου είναι πολυάριθμα. Την περίοδο εκείνη, οι Κασιώτες διατηρούσαν εμπορικό στόλο με περίπου 100 εξοπλισμένα πλοία, τα οποία διεξήγαγαν επιθέσεις στα κοντινά νησιά και τις ακτές της Καραμανιάς, της Συρίας και της Αιγύπτου. Η δύναμη της Κάσου την εποχή εκείνη στεκόταν εμπόδιο στα σχέδια του Μωχάμετ Άλη, Τούρκου κυβερνήτη της Αιγύπτου, ο οποίος ήθελε να ιδρύσει μια βάση στην Κρήτη πριν επιτεθεί στην Πελοπόννησο. Αποφάσισε λοιπόν να καταστρέψει την Κάσο. Έχοντας προειδοποιηθεί για τις προθέσεις του, οι Κασιώτες ζήτησαν βοήθεια από την Ύδρα, η οποία επίσης διατηρούσε ισχυρό στόλο, αλλά χωρίς επιτυχία. Η καταστροφή της Κάσου ανατέθηκε στον Ισμαήλ Γιβραλτάρ, τρομερό πρώην πειρατή με μεγάλη εμπειρία, ο οποίος έφτασε στην Κάσο στις 27 Μαΐου του 1824 με έναν πανίσχυρο στόλο 45 πλοίων και στράτευμα 4.000 Αλβανών υπό τις διαταγές του Χουσεΐν Μπέη. Οι ναυμαχίες έφτασαν μέχρι το νησάκι Μακρά, από το οποίο ξεκίνησε βομβαρδισμός της Αγίας Μαρίνας. Το πυροβολικό της Κάσου αντιστάθηκε σθεναρά κατά μήκος της ακτής και οι μάχες συνεχίστηκαν μέχρι τις 7 Ιουνίου, όταν, κατά την ηρωική αντίσταση που πρόβαλλαν οι νησιώτες, 1.500 Αλβανοί κατάφεραν να αποβιβαστούν στην Αντιπέρατο. Πιθανολογείται πως το σημείο αυτό, το μόνο προσβάσιμο δυτικά του Φρυ, αποκαλύφθηκε από προδότη. Οι τέσσερις άνδρες που το φυλούσαν σκοτώθηκαν και οι Αλβανοί προελάσαν στην Αγία Μαρίνα, όπου ο άμαχος πληθυσμός, αποτελούμενος κυρίως από γυναίκες και παιδιά, σφαγιάστηκαν ανελέητα. Ολόκληρο το νησί λεηλατήθηκε, καταστράφηκε και κάηκε. Κασιώτες όπως ο Θεόδωρος Καρατζής, ο Μάρκος Μαλιαράκης, ο Ζατζηνικόλας Μακρής, ο Ν. Ιούλιος, ο Νικόλαος Γρηγοριάδης, ο Μανόλης Μανολης και άλλοι, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους για το ιδανικό της ελευθερίας και την ενότητα του νησιού, έγραψαν την ιστορία του ολοκαυτώματος με την ηρωική τους αυτοθυσία.

Ιταλική κατοχή: Μετά την επιτυχή έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης και το σχηματισμό νέου έθνους το 1829, η Κάσος και τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα παρέμειναν υπό Τουρκική κυριαρχία – για συνολικά 400 χρόνια. Το 1912 οι Ιταλοί, σε πόλεμο κατά των Τούρκων, κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα, συμπεριλαμβανομένης της Κάσου. Ωστόσο, οι Κασιώτες, μη μπορώντας να καταπνίξουν την ανάγκη τους να εκδηλώνουν τα εθνικά τους φρονήματα, συνέχισαν να πιέζουν για ένωση με τη μητέρα πατρίδα. Κάτι τέτοιο όμως δεν κατέστη δυνατό πριν τις 7 Μαρτίου 1948. Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι ο πληθυσμός της Κάσου είχε δυστυχώς ελαττωθεί. Το 1821 είχε φτάσει τις 11.000 περίπου, το 1912 βρισκόταν στις 6.700, ενώ κατά τη διάρκεια της Ιταλικής κατοχής μειώθηκε σημαντικά και σήμερα βρίσκεται στους 1.200 κατοίκους.

 

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διαθεσιμότητα, την τοποθεσία ή τις τιμές για κάποιο από τα ξενοδοχεία αυτά, χρησιμοποιήστε τη φόρμα μας.

 

KASSOS MARITIME AND TOURIST AGENCY
GENERAL TOURISM AGENCY
Κάσος, Δωδεκάνησα Τ.Κ.858 00
Τηλ. +030 22450 41323 - 41495 Fax: +030 22450 41036
Copyright © 1980 - 2006 www.kassos-island.gr
Ταξιδιωτικές πληροφορίες
Προσφορές
Πώς θα μας βρείτε
Επικοινωνία
Let us contact you
Χάρτης ιστοσελίδας
Το νησί της Κάσου
Καταδύσεις
Ψάρεμα
Windsurfing